پرسیدم از گل سرخ در سینه ات چه داری
بر گونه های سرخ ات داغ غم که داری
خوش می تراود از تو عطر هوای مستی
من عاشق تو هستم تو عاشق که هستی؟
او با تبسمی گفت: ای یار دل شکسته
این شرم سرخ عشق است بر گونه ام نشسته
پرورده جانم از عشق در دامن بهاران
در هر نسیم عاشق دل داده ام فراوان
خسته ام ز غربت بی عطر مهربانی
این راز شور عشق است یک رمز جاودانی
بی عاشقی حرام است هر لحظه زندگانی
